Tradycyjna kuchnia: własnoręcznie wypiekany chleb, dania z pieca i szparagi

Ciasto na chleb możesz zagnieść w robocie kuchennym albo tradycyjnie, ręcznie. Ważne, aby pamiętać, że poszczególne rodzaje mąki wymagają różnej intensywności wyrabiania ciasta. Ciasto z mąki pszennej trzeba zagniatać mocniej niż z mąki żytniej, aby osiągnąć odpowiednią strukturę. Jeśli ciasto ma po wyrobieniu wyrosnąć, należy przykryć je wilgotną ściereczką kuchenną i odstawić w ciepłe miejsce. Optymalna temperatura, w której wyrasta ciasto, to 24oC. Ciasto jest odpowiednio wyrośnięte, jeśli wciskając w nie palec na głębokość ok. 1 cm, podniesie się o 3/4.

Aby ciasto mogło się w piekarniku prawidłowo rozwinąć, należy je wypiekać z włączoną grzałką górną i dolną bez termoobiegu, ponieważ inaczej szybko wysycha. Najlepiej rozpocząć pieczenie chleba w wysokiej temperaturze i dopiero po chwili ją obniżyć. Dzięki temu chleb nie będzie zbyt ciemny. Ważna jest ponadto odpowiednia wilgotność. Aby zapewnić odpowiednie warunki w piecu, można ustawić na jego dnie miskę z wodą lub od czasu do czasu skropić bochenek. Aby sprawdzić, czy chleb jest już gotowy, włóż w jego środek drewniany patyczek. Jeśli po wyjęciu patyczka nie ma na nim ciasta, oznacza to, że chleb jest gotowy.

Miąższem chleba nazywamy jego wnętrze, skórka natomiast to jego zewnętrzna powłoka. Dobry miąższ jest elastyczny, wilgotny i pięknie pachnie. Skórka powinna być chrupiąca. Jeśli chcesz, aby skórka była lśniąca, natychmiast po wyjęciu z piekarnika skrop chleb zimną wodą. Możesz także rozbełtać jajko i posmarować nim skórkę. Na tak przygotowanej skórce lepiej będą się też trzymały ziarna i orzechy. W przypadku słodkich chlebów do posmarowania skórki można zamiast wody użyć mleka, a następnie posypać wierzch cukrem.

Najlepszym miejscem do przechowywania chleba jest chlebak. Napoczęte bochenki należy odwrócić odciętą stroną do dołu. Dzięki temu mikroorganizmy żyjące w powietrzu nie będą mogły osadzić się na miękkiej powierzchni, a chleb nie wyschnie za szybko. Innym sposobem jest przechowywanie chleba w papierowej torbie lub w lnianym worku. Do lodówki chleb wkłada się tylko w bardzo gorące dni, w przeciwnym razie szybciej się zestarzeje. Wskazówka: jeśli upiekliśmy za dużo chleba lub chcemy go przechować na później, możemy go zamrozić w specjalnych workach do zamrażania.

Emalia to powłoka wykonana ze szkła. Charakterystyczną cechą emaliowanych naczyń jest to, że nie zmieniają smaku ani aromatu przyrządzanych lub przechowywanych w nich potraw. Gładka, szklista powierzchnia jest łatwa w czyszczeniu i spełnia wysokie wymogi higieniczne. Naczynia z emaliowaną powłoką dobrze przewodzą ciepło, dzięki czemu można w nich szybko przygotować posiłek nie zużywając dużo prądu ani gazu. Podczas użytkowania tego rodzaju naczyń należy pamiętać o tym, że pod tą powłoką znajduje się metalowa warstwa, która sprawia, że całe naczynie, łącznie z uchami i pokrywką, szybko się nagrzewa. Dlatego koniecznie należy używać rękawic kuchennych!

Wykonywanie naczyń z gliny cieszy się długą tradycją i nie bez powodu popularne jest i dziś: w glinianych garnkach warzywa, np. ziemniaki, można dusić nie używając do tego wody lub masła. Dzięki temu można wydobyć z potraw szczególnie intensywny aromat bez dodatku niezdrowych tłuszczów. Przygotowana w ten sposób żywność nie traci swoich witamin i wartości odżywczych. Ważne: naczynia gliniane nie są odporne na wahania temperatury. Z tego względu wszystkie pieczone w nich potrawy należy wkładać do zimnego piekarnika i dopiero wtedy włączyć grzanie.

Silikon jest wyjątkowo niewymagającym i łatwym do czyszczenia materiałem, dzięki czemu zyskuje coraz większą popularność w kuchni. Chętnie wykorzystywany jest np. do produkcji foremek do ciast. Formy silikonowe są elastyczne i nie wymagają smarowania tłuszczem. Wypiekane w nich chleby i ciasta można bardzo łatwo z nich wyjąć. Naczynia silikonowe są żaroodporne i nadają się do zmywarek i mikrofalówek. Wahania temperatury to dla nich żaden problem, dzięki czemu można je wyjąć z zamrażalnika i wsunąć natychmiast do pieca.

Najbardziej użyteczna innowacja w kuchni to patelnie z powłoką zapobiegającą przywieraniu. Dzięki nim do smażenia nie musimy używać tłuszczu i możemy być pewni, że nic nie przywrze do ich dna. Jeśli nasza patelnia nadaje się ponadto do włożenia do piekarnika, możemy bez trudu zabrać się za pieczenie i zapiekanie. Jakość nieyprzywierających powłok można sprawdzić samemu: im bardziej szorstka jest powłoka, tym lepiej. Wysokiej jakości patelnie charakteryzują się powłoką, w którą wtopione są twarde cząstki. To właśnie one sprawiają, że dno patelni jest odporne na mechaniczne uszkodzenia.

Po dokładnym umyciu warzyw należy je obrać. Przyda się do tego ostry nóż do szparagów lub ewentualnie zwykła obieraczka do warzyw. Do obierania nie powinno używać się zwykłego noża kuchennego, ponieważ powstaje wtedy za dużo odpadków. Wierzchołki szparagów są ich najdelikatniejszą częścią i nie wolno ich obierać. Ponieważ zwykle końcówki tego warzywa są twarde i mają posmak drewna, można je obciąć (od 0,5 do 2 cm).

W trakcie obierania szparagi ostrożnie trzymamy wierzchołkiem skierowanym w stronę nadgarstka. Nóż do obierania należy przykładać najlepiej bezpośrednio pod wierzchołkiem i obierać warzywo przesuwając dłoń w dół. W trakcie tej czynności szparagi należy cały czas obracać.

Zielonych szparagów nie trzeba obierać całych, ponieważ ich skórka jest cieńsza i bardziej miękka niż w przypadku białych. Zwykle wystarczy, jeśli obierzemy jedną trzecią dolnej części łodygi i odkroimy suche końce.

Istnieje wiele sposobów na gotowanie szparagów. Każdy z pewnością znajdzie metodę odpowiadającą jego kulinarnym upodobaniom. Najbardziej popularne jest gotowanie szparagów w słonej wodzie. Dodając do wody odrobinę cukru, pozbędziemy się gorzkiego posmaku, jeśli natomiast dodamy do niej masło, wzmocnimy smak gotowanych w niej warzyw. Inną powszechną metodą przygotowywania szparagów jest gotowanie ich w bulionie warzywnym, jednak w wyniku takiej obróbki ich smak się zmienia. Jeśli chcemy, aby szparagi zachowały swój mocny smak, dobrym rozwiązaniem będzie dodanie do wrzątku najpierw obierek i odciętych końcówek, a dopiero po chwili szparagów.

W zależności od grubości łodyg szparagi powinno się gotować nie dłużej niż 20 minut. W przeciwnym razie będą za miękkie. Jeśli używamy specjalnych garnków, w których szparagi gotowane są w pozycji pionowej, musimy pamiętać o tym, aby używać mniej wody. Woda powinna zakrywać szparagi tylko na wysokości 1/3 ich łodyg, pozostała część warzywa ma dusić się pod przykryciem. Czas gotowania szparagów przy użyciu specjalnych naczyń jest krótszy. Jeśli chcemy, aby szparagi były al dente, powinnyśmy gotować je ok. 15 minut. Po czym poznamy, że szparagi są już ugotowane? Jeśli przy wyjmowaniu lekko się uginają, ale się nie łamią, oznacza to, że są w sam raz.